Ravs Style

Hasłem, które wywołuje na forach internetowych dyskusje jeszcze gorętsze niż kwestia 100 Hz czy Full HD, jest 24p („p” oznacza „progressive scan”, czyli odtwarzanie w pełnym formacie). Od początków kinematografii na całym świecie produkuje się filmy w tym właśnie formacie, czyli z częstotliwością 24 klatek na sekundę. A ponieważ duży kinowy ekran jest dla entuzjastów formatu HD miarą doskonałości, również filmy fabularne są zapisywane na płytach HD lub Blu-ray. a potem odtwarzane w formacie 24p.

Nowoczesne monitory LCD pracują jednak z częstotliwością znacznie wyższą niż 24 Hz, czyli wyświetlają więcej niż 24 obrazy na sekundę, dlatego muszą korzystać z różnych metod konwersji i interpolacji sygnału 24p. Trzeba powiedzieć, że mimo powszechnej obecności symbolu „24p” tylko nieliczne monitory rzeczywiście potrafią odtwarzać ten format bez zarzutu (patrz ramka obok). Szczególnie w przypadku interpolacji może pojawić się negatywny efekt, gdy procesor obrazu niedokładnie ekstrapoluje przyszłe położenie ruchomych obiektów. Wtedy wyglądają one, jakby były wycięte nożycami z tła (tak jak to bywa w wielu operach mydlanych).

Największy problemem sprawia jednak brak rzetelnej informacji. Format 24p jest wciąż na tyle nowy, że niektórzy producenci nie zdążyli dobrze opisać związanych z nim kwestii w instrukcjach obsługi. Również symbol 24p oznacza tylko, że monitor LCD odtwarza sygnał 24p, ale nie mówi w jakiej technologii. W tej chwili wiemy na pewno, że w monitorach Philipsa (np. w k2PFL9732D) oraz Sony z serii X3500 (np. w KDL-40X350U) używana jest metoda interpolacji obrazu. Przykładną wygodę obsługi i jasność sytuacji oferuje Samsung LE-52 M86 – dzięki funkcji OSD można samodzielnie zdecydować, czy w przypadku obrazu 24p monitor ma stosować multiplikację, czy interpolację obrazu. W przypadku, gdy nie możemy zdobyć pewnych informacji dotyczących możliwości technologii odtwarzania 24p w wymarzonym monitorze LCD, pozostaje nam wypróbowanie go u dystrybutora przy użyciu własnego odtwarzacza HD.